De andere kant van de medaille

De halve finale: PSV vs. AC Milan, mei 2005

Seizoen 2004/2005. PSV Eindhoven speelt een sprookjesachtig Champions League-seizoen. In de halve finale staat AC Milan — misschien wel de sterkste club van dat decennium — als tegenstander. Kaká, Shevchenko, Pirlo. Papier? Milan wint makkelijk. De werkelijkheid? Onthullend anders.

Eerste pijl: 0-2 in San Siro

De heenwedstrijd in San Siro was al een straf. Milan won met 2-0: Shevchenko scoorde in de 45e minuut, Tomasson laat in de wedstrijd. PSV controleerde het balbezit maar werd op de counter afgestraft. Voor de terugwedstrijd was een winnende marge van twee goals nodig — thuis, in het Philips Stadion.

Het Philips Stadion explodeert — 2-0 voor!

En PSV deed het. Park Ji-sung scoorde al in de 10e minuut — de Koreaan op zijn allerbest. Phillip Cocu voegde de tweede toe. Het Philips Stadion stond op zijn kop. PSV leidde 2-0, gelijk op aggregate. De Champions League-finale in Istanbul was voelbaar, tastbaar, bijna in handen.

89e minuut. Massimo Ambrosini.

En toen sloeg het noodlot toe. In de 89e minuut kopte Massimo Ambrosini de bal in het net — een uitdoelpunt voor Milan. Daarmee stond het 2-2 op aggregate, maar Milan had twee uitdoelpunten gescoord tegen PSV's nul. Op de uitdoelpuntenregel ging Milan door naar de finale.

Het Philips Stadion viel stil. Niet de stilte van concentratie — maar de verpletterende stilte van een gebroken hart. Eén kopbal van een man die normaal niet in de spotlights stond, had de Champions League-droom van PSV vernietigd. Milan won die finale in Istanbul ook nog — via strafschoppen tegen Liverpool, in een van de meest bijzondere finales ooit. PSV miste het allemaal, dankzij één kopbal in de 89e minuut.

De onterechte uitschakeling

Verdiende PSV het om door te gaan? Absoluut. Was PSV thuis beter? Zonder twijfel. "Een van de meest onterechte uitschakelingen in de Champions League-historie", schreven commentatoren. Maar voetbal is wreed — en de uitdoelpuntenregel wrede nog meedogenlozer.

Bronnen: Total Dutch Football | Times of Malta

UEFA Cup 2002: derby in Europa

In het UEFA Cup-seizoen van 2002 kwamen PSV en Feyenoord elkaar tegen op het hoogste Europese niveau. Een derby in Europa — dat is altijd bijzonder. De eerste wedstrijd in Eindhoven eindigde 1-1. Alles open voor de return in De Kuip.

Mark van Bommel geeft PSV de leiding

In de tweede wedstrijd in De Kuip leek PSV het te gaan redden. Mark van Bommel schoot in de 75e minuut raak met een harde afstandsknaller. 1-0 voor PSV — en op aggregate 2-1. PSV stond op weg naar de volgende ronde.

Verlenging. Van Hooijdonk.

Maar Feyenoord herstelde zich. Pierre van Hooijdonk — een man voor het grote moment — kopte de gelijkmaker binnen in de extra tijd, nadat Jan Heintze de bal verloor. 1-1 na verlenging. Strafschoppen.

PSV-speler Giorgi Gakhokidze miste zijn penalty. Van Hooijdonk scoorde de zijne. Feyenoord was door. PSV was uitgeschakeld. De Kuip explodeerde. Voor PSV-supporters: een avond die je liever vergeet, maar nooit vergeet. Want dit was niet gewoon verliezen — dit was uitgeschakeld worden door de rivaal, in hun eigen huis, via penalty's.

Feyenoord won dat UEFA Cup-toernooi uiteindelijk ook. Ze versloegen Borussia Dortmund in de finale. PSV had dus bijna in het gezelschap van een Europese kampioen gezeten. Bijna.

Bron: VI.nl

Toen voetbal nog willekeur heette

In de jaren zeventig bestond er geen penalty-shootout in Europees voetbal. Als het na twee wedstrijden nog gelijk stond, en als er ook in de verlenging geen winnaar was, dan... werd er een munt opgegooid. Gewoon. Een muntje. Kop of munt. Thuis of uit. Volgend jaar of dit jaar.

PSV vs. Benfica (1975)

PSV plaatste zich voor de UEFA Cup en stond tegenover Benfica — een van de grote Europese clubs van die tijd. Na twee gelijkwaardige wedstrijden moest het lot beslissen. Het muntje werd opgegooid. En het viel verkeerd. PSV was uitgeschakeld. Niet door slechter te voetballen, niet door een betere tegenstander, maar door een stuk metaal dat de verkeerde kant op rolde.

Voor de supporters die erbij waren: een moment dat je je leven lang bijblijft. Want dit soort uitschakeling, zo willekeurig en zo onbegrijpelijk, laat een litteken achter dat bij geen enkele andere manier van verliezen bestaat.

Een jaar later, in 1978, sloeg PSV terug op Europees niveau — toen Magdeburg werd overlopen in de UEFA Cup. Maar het muntje van 1975 vergeet je nooit meer.

De PSV-jaren in de Champions League

De geschiedenis van PSV in de Champions League kent veel mooie momenten. Maar er zijn ook de momenten die je liever wegdrukt. De avond dat PSV werd uitgeschakeld door het roerige Kaiserslautern staat in het collectieve geheugen van elke PSV-supporter die er oud genoeg voor is.

Rellen op de tribunes, een wedstrijd die ontspoorde voordat hij goed en wel begonnen was. PSV was uitgeschakeld — niet alleen door het voetbal op het veld, maar ook door de chaos eromheen. Een avond die als een litteken in de geschiedenis van de club staat: PSV kon verder komen op Europees niveau. Tot het moment dat het misging.

De pijn van zulke momenten is anders dan de pijn van een gewone verliespartij. Het is de pijn van de vraag "wat als?" — van de wetenschap dat het anders had kunnen lopen als de omstandigheden anders waren geweest. Dat draag je als supporter soms jarenlang mee.