29 APRIL 2007

Die 29ste april in 2007. Ook de enigszins ‘vergeten’ Patrick Kluivert was erbij. De voormalige spits, die als PSV’er vooral als invaller waarde had, was drie keer trefzeker dat seizoen. Natuurlijk, geen topscorersaantallen. Maar aan het einde van de rit zou elk doelpunt meetellen, dus ook die eretreffer tegen Ajax (1-5) in eigen huis. ,,Al word ik nooit meer aan die goal herinnerd”, zegt Kluivert. ,,Ook niet in Amsterdam. Maar het is in dat seizoen inderdaad wel gebleken dat elke goal zijn waarde heeft.”

Op de slotdag verloor AZ verrassend bij Excelsior, terwijl Ajax in Tilburg (0-2) uiteindelijk een doelpuntje tekort kwam voor de schaal. PSV denderde in eigen huis over Vitesse heen (5-1), een kwartiertje voor tijd kwam Kluivert in het veld. ,,Ik weet nog dat iedereen er vooraf nog in geloofde bij ons in de kleedkamer. Op het moment dat ik in het veld kwam, wist ik niet hoe de standen waren. Maar aan het publiek merkte je dat er wat in de lucht hing. Er spatte enthousiasme vanaf”, herinnert Kluivert.

Een paar minuten later was het ook daadwerkelijk zover. ,,Dat was het mooiste aan die dag en dat feest; dat het zo spontaan was. De vreugde was enorm. Ik heb maar een seizoen gespeeld bij PSV, maar mede door die dag is het een mooie periode geworden. Een grote club, met warme mensen bovendien.”

Bron: Eindhovens Dagblad

,, De titel zou ergens anders gepakt worden. Iedereen die toen beroepsmatig in het Philips Stadion zat, die baalde toch wel een beetje”, weet commentator Koert Westerman nog. ,,Ook bij ons was er een bepaalde rangorde. En kennelijk was ik de nummer drie, want ik moest naar PSV. Die hadden het minste kans van allemaal. Daar was ik best verdrietig over.”

Maar Westerman zou getuige zijn van een historisch sportmoment in Eindhoven. Belangrijker: hij mocht het van commentaar voorzien. ,,Ik had letterlijk een brok in mijn keel en riep na het laatste fluitsignaal: ‘Het is niet te geloven. Het is niet te geloven’. Daar zat veel emotie bij. Ik ben trots op dat moment, want het was oprecht. Het filmpje draaien ze nog steeds in het stadion voor thuiswedstrijden. Er kwam echt wat los bij PSV. Ik zag Alex bijvoorbeeld huilend zijn moeder bellen in de kleedkamer”, zegt Westerman, die sindsdien niet meer stuk kan in PSV-kringen.

,,Mark van Bommel wilde mij als ceremoniemeester bij zijn afscheidswedstrijd. Ik dacht: waarom? Hij zat op die 29 april in München achter zijn decoder, terwijl ik commentaar gaf. Vandaar dus.” Het mooiste compliment kreeg hij toen hij ’s avonds laat thuiskwam. ,,Mijn vader leefde toen nog. Normaal gesproken was hij nooit zo met mijn werk bezig, maar hij zei toen: ‘Over honderd jaar laten ze dit zien en dan horen ze jouw stem’. Het is zonder enige twijfel mijn mooiste moment als verslaggever.”

Bron: Eindhovens Dagblad

Alexander Sakkers zegt het eerlijk. ,,Ik moet toch even graven in mijn geheugen. In mijn periode als burgemeester van Eindhoven werd PSV namelijk bijna elk jaar landskampioen. Alleen in 2004 niet. Maar inderdaad, 2007 was natuurlijk een groot verrassingsmoment. Het summum. We hadden er niet echt meer rekening mee gehouden, maar er lag natuurlijk wel een draaiboek klaar. We hadden inmiddels de nodige ervaring opgebouwd met kampioensfeesten.”

Zoveel ervaring, dat men in Alkmaar zelfs advies had ingewonnen in de toenmalige voetbalhoofdstad Eindhoven. Iedereen in de Zaanstreek was klaar voor een titel van AZ, maar het werd PSV. ,,De huldiging was toen in het stadion. Na het kampioensfeest en Koninginnedag kon de politie het niet managen om een dag later ook nog een huldiging te organiseren op het Stadhuisplein. Al hebben Eindhovenaren een goede dronk, dat heb ik altijd al geroepen. In de stad lagen er dan enkele centimeters aan platgetrapte plastic bekers, daar moet ik nu aan denken. Maar ook toen dat spontane feest losbarstte, waren er nauwelijks excessen of aanhoudingen”, herinnert Sakkers, die tussen 2003 en 2007 burgervader was in Eindhoven.

,,Ik heb nog weleens aan mijn opvolger Rob van Gijzel gevraagd: waar blijven die kampioensschalen? Daar hebben we hartelijk om kunnen lachen. Jammer genoeg is er dit jaar geen feest in de stad. Zo’n scène op het bordes van een kampioensteam, dat blijft fantastisch om te zien. Dan moet je als burgemeester of bobo ook een beetje je plaats kennen en op de achtergrond vertoeven.”

Bron: Eindhovens Dagblad