Bij Dirk Schel is PSV met de paplepel ingegoten. Samen met zijn vader bezocht hij als klein broekie al alle thuiswedstrijden, en inmiddels reist hij samen met zijn vrienden van supportersgroep PSV Zuipsite de club overal achterna, in binnen- en buitenland. Als tijd en financiën het ook maar enigszins toelaten is hij aanwezig, en zodoende heeft hij al op jonge leeftijd de nodige hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Ook voor Dirk geldt echter dat het absolute hoogte- én dieptepunt uit zijn supportersbestaan beiden plaatsvonden in het tijdsbestek van maar één enkele week...
Utrecht - PSV
Eigenlijk zou Dirk niet eens aanwezig zijn bij Utrecht uit, omdat hij moest werken. "Maar ik kon het echt niet laten, ik was er het hele seizoen bij geweest, dus nu moest ik ook mee", zo legt hij de reden uit dat hij alsnog naar de Galgenwaard afreisde. Een kaartje voor het uitvak was helaas niet meer mogelijk, dus had hij samen met vier vrienden kaartjes geregeld voor een thuisvak. "Het vervelende daarvan is dat je je totaal niet kunt uiten, je moet je natuurlijk een beetje gedeisd houden." Bij de 1-0 van Afellay springen om hem heen echter overal mensen omhoog, blijkbaar zaten er nog veel meer PSV-ers tussen de Utrechters in. "Dat zorgde wel even voor een gespannen sfeer, maar we konden gelukkig wel blijven zitten."
Diep ellendig
Totdat de 1-1 valt. De hele wereld lijkt compleet in te storten en Dirk verlaat compleet verloren in zijn eentje direct het stadion. "Ik kon het echt niet meer aanzien, ik wist ook dat ze toch niet meer zouden scoren. In mijn eentje liep ik toen in een verlaten omgeving buiten het stadion, terwijl ik vanuit het stadion de Utrecht supporters keihard 'AZ Kampioenen' hoorde zingen. Oh, ik heb me nog nooit in mijn hele leven zo diep ellendig gevoeld! Die leegte, die eenzaamheid, die vernedering, het sneed recht in mijn hart."
Na nog een kwartier op zijn vrienden te hebben gewacht bezoekt hij bij terugkomst nog even de vaste thuisbasis, café 't Lempke aan het Stratumseind, om het verdriet met gelijkgestemden te kunnen bespreken en vooral ook weg te kunnen drinken. Maar erg veel effect heeft het niet. "De dagen erna was ik compleet waardeloos. Op maandag heb ik letterlijk helemaal niks gedaan, en de rest van de week heb ik levenloos wat op school rondgehangen, zonder ook maar iets uit te voeren."
Personeelsfeest
Daarbij moet hij ook nog nadenken over zijn dilemma van de laatste thuiswedstrijd. "Er was die dag een groot personeelsfeest van mijn werk georganiseerd. De hele dag zouden we op het Eurocircuit in Best verschillende rally-proeven gaan doen, met aansluitend een uitgebreide barbecue en een groot feest. Ik had vanwege PSV al tegen mijn baas gezegd dat ik er niet zou zijn, maar nu begon ik toch te twijfelen." Zijn vertrouwen in PSV is volledig weg. En niet alleen met betrekking tot het kampioenschap. "Het mislopen van de Champions League en de bijbehorende miljoenen, het vertrek van Cocu en Alex, ik zag echt de hele toekomst van PSV wegvallen."
Zijn baas, eveneens seizoenskaarthouder, vindt alle twijfel zelfs niet eens nodig. Hij haalt Dirk over om toch bij het personeelsfeest aanwezig te zijn, PSV wordt toch niks meer. Het is die zondag heerlijk weer en een collega haalt Dirk om half tien 's ochtends op, het is een kwartiertje fietsen. "Maar ik had mijn seizoenskaart voor de zekerheid toch maar niet uitgeleend. Ergens in mijn achterhoofd had ik blijkbaar toch nog een sprankje hoop."
Bij het Eurocircuit blijkt niet eens een radio of TV aanwezig om de wedstrijden te volgen. Onder de aanwezigen zijn zelfs amper voetbalsupporters te vinden. Een vriend die thuis zat zou hem op de hoogte houden van de tussenstanden, en na tien minuten krijgt hij een eerste SMS-je met zelfs al 2-0 als tussenstand! "Dan krijg je toch alweer hoop eigenlijk, maar het zure was dat ik er echt met niemand over kon praten. Niemand was ermee bezig, niemand begreep ook waarom ik ermee bezig was." Een volgend telefoontje leert hem dat AZ op achterstand is gekomen en met 10 man verder moet, en Dirk krijgt het van zwaar tot erger, zeker als hij vervolgens ook nog eens vanuit het stadion gebeld wordt.
"Toen trok ik het echt niet meer. Ik zat al te bedenken hoe ik alsnog naar het stadion kon gaan. Tegen mijn baas heb ik gezegd dat ik echt kapot ging, maar die verklaarde me voor gek. Net zoals alle andere collega's trouwens. Maar ik moest echt weg." Dirk springt op zijn fiets en fietst "als een gek" in vijf minuten naar huis. "Ondertussen was ik vreselijk bang dat er op de velden iets zou gebeuren waarmee alle hoop weer vervlogen was. Thuis heb ik mijn PSV-shirt gepakt en ben meteen in de wagen gesprongen om naar Eindhoven te crossen. Die stond in de fikhete zon dus ik zat zwetend als een os in de wagen. Gelukkig was het inmiddels wel rust dus hoefde ik me om de wedstrijd even geen zorgen te maken. In plaats daarvan zat ik te bedenken waar ik het beste kon parkeren. Alles in de omgeving was natuurlijk al bezet, en bovendien zou als alles écht goed zou zijn mijn auto er ook nog best wel eens 2 dagen moeten kunnen blijven staan."
Oerkreten
Dirk parkeert bij een vriend en sprint naar het stadion terwijl hij ondertussen zijn PSV-shirt aantrekt. Hij komt rond de 58e minuut het stadion binnen, net als Afellay de 3-1 scoort. "Ik liep net voor Oost langs en kreeg meteen alles en iedereen over me heen. Ongelofelijk, wat een gekkenhuis! Dat was ook al een onwerkelijke situatie. Je hoorde buiten het complete stadion echt schreeuwen. Niet zingen, alleen maar oerkreten. En er stonden ook superveel mensen buiten het stadion, die het zonder kaartje toch ook nog probeerden te volgen. Die keken me wel raar aan toen ik alsnog naar binnen ging."
Zelfs Dirk zijn baas begint vanaf het personeelsfeest iets enthousiaster te worden en vraagt per SMS of hij op de hoogte gehouden kan worden. Als de 4-1 valt belt Dirk dan ook gek van opwinding op naar zijn collega's, en juist op dat moment schopt Koné de volgende tegen de touwen! "Heel het stadion ging weer over de kop en ik hoorde helemaal niks meer! Ik ben naar achteren gerend om te kunnen praten en heb bij de catering aan mijn collega's staan uitleggen wat er allemaal aan het gebeuren was. Vervolgens loop ik terug de tribune op, uitgelaten uiteraard, totdat ik naar de grote Alfresco-schermen kijk. 'Hey, is het scorebord nog niet bijgewerkt', vraag ik aan de mensen om me heen. 'Afgekeurd!' krijg ik te horen, nee! Damn wat heb ik mezelf lopen vervloeken toen!"
"De spanning bleef echt te snijden, onbeschrijfelijk gewoon. Je werd er helemaal in meegezogen, terwijl je ook denkt dat het toch helemaal niet kan. Ook als ik om me heen kijk. Die gezichten, die spanning, iedereen leefde zo mee. De hele Noord-tribune stond op zijn stoeltje en schreeuwde mee." En dan valt de 5-1. Alsnog. "Ik werd gek, weer, uiteraard! Ik wist echt niet meer wat ik moest doen! Het liefst was ik de rest van de wedstrijd op de WC gaan zitten, want de spanning was echt onverdraaglijk. Niemand om me heen had ook een radio. Ik ben op een bepaald moment bovenin gaan staan zodat ik de teletekst in de business-boxen kon volgen. Ik heb vervolgens meer op teletekst gelet dan op het veld. En de skybox-houders deden hetzelfde. Je staat alleen maar te schreeuwen, te hopen. Hopen op nog een goal, want ik was er absoluut niet gerust op. Ik dacht echt dat Ajax nog zou scoren, en dan zou ik echt een week mijn bed niet uitgekomen zijn. PSV ging het ondertussen juist rustiger aan doen, terwijl ik juist op die zesde goal zat te hopen."
Op groen springen...
Maar het bleef bij 5-1. AZ was ondertussen al afgelopen. Het maakte de spanning alleen maar groter. "En dan hoor je om je heen opeens mensen schreeuwen dat het ook afgelopen is bij Ajax. Maar je durft het niet te geloven natuurlijk. Ik keek meteen de skybox weer in, teletekst, en dan zie je de stand bij Ajax opeens op groen springen... 2-0, afgelopen, kampioen! Ik heb het echt zien gebeuren gewoon, van tussenstand, naar eindstand. Groen!"
Dirk zoekt naar woorden om dat moment te verwoorden, maar komt niet verder dan telkens maar 'onbeschrijfelijk, onbeschrijfelijk gewoon'. "Ik ben letterlijk de tribune afgedenderd om ook de rest van mijn vrienden in te lichten. Met tranen in mijn ogen. Een beter gevoel dan dat is er écht niet. Langzaam dringt het bij iedereen door, en dan de ultieme bevestiging via de PSV speaker! Zo mooi! Ik heb overal mensen omhelsd, ik kwam steeds weer mensen tegen die net zo stuk zaten als ik. Ik was volledig in shock, en heb van het uitreiken van de schaal eigenlijk ook bar weinig meegemaakt. Zo intens gelukkig."
Gratis vat bier
Als iedereen vervolgens langzaam naar buiten druppelt om het feestje elders verder te vieren, loopt Dirk ook eerst even richting zijn auto. Hij probeert zijn vader te bellen die ook in het stadion moet zijn geweest, maar het net is overbelast. Een smsje dat er een gratis vat bier door 't Lempke is geschonken komt er echter wel doorheen, en dat brengt hem voor de tweede keer die dag weer in volle sprint. "Niet zozeer om de gratis drank, maar ik wilde gewoon niks van het feest missen. Ik heb onderweg nog een kampioensshirtje gekocht en heb me daarna vol de feestende menigte ingegooid. Nog steeds was bij iedereen de verbazing van het gezicht te lezen. Je komt ook steeds weer nieuwe bekenden tegen, overal feest, overal omhelzingen, schitterend!"
"En dan sta je om half 7 's avonds nog steeds heerlijk mee te deinzen en te drinken, staat opeens mijn vader voor mijn neus! Compleet van de wereld, hij had met vrienden in een kroeg aan het Stationsplein gezeten. 'Ik dacht al dat je hier zou zitten als je alsnog naar de wedstrijd was geweest. Mijn telefoon doet het niet en ik heb geen pinpas bij. Kan ik wat geld lenen?!' Haha, schitterend!"
Ontzettend genieten
Om zeven uur komt vervolgens "De wedstrijden", op groot scherm in een afgeladen vol café. "Dat was ook zo ontzettend genieten, vooral het commentaar. Dat was eigenlijk nog beter dan de beelden. 'Hoe heeft Ajax dit kunnen weggeven?!' Heerlijk! Ik heb echt staan te genieten daar, volop, toen drong het eigenlijk pas echt tot me door."
En het mooie van die dag was ook dat het die avond Koninginnenacht was. Bij eerdere kampioensfeesten was alles vaak rond 1 of 2 uur gesloten, maar nu zou het de hele avond doorgaan. "Ik ben rond een uur of 7 's ochtends bij weer een andere vriend thuis in slaap gevallen, om een paar uur later weer met een glimlach wakker te worden en weer richting de stad te gaan. Koninginnedag was eigenlijk gewoon een verlenging van het Kampioensfeest, en met de huldiging op dinsdag was het min of meer een driedaags kampioensfeest. Hoewel ik het Stadhuisplein wel gemist heb, was dit echt veruit het meest mooie, ongelofelijkste kampioenschap ooit. Onbeschrijfelijk!"