Remy Meesters is als één van de mede-oprichters van sfeergroep Lighttown Madness nauw betrokken bij alle sfeeractiviteiten die in het stadion plaatsvinden. Aan het begin van seizoen 2007/2008 krijgt de groep haar officiële naam, maar ook het seizoen daarvoor zijn er al regelmatig sfeeracties van de fanatieke supportersgroep te bewonderen. Zo ook de 'LIGHTTOWN MY TOWN'-actie, die tegen FC Twente plaatsvindt, in een periode waarin PSV juist haar greep op het kampioenschap lijkt te verliezen.
Toch is er volgens Remy geen moment van twijfel geweest of de actie wel door zou moeten gaan. "De actie was gericht op Eindhoven, op onze trots. Wij zijn trots op alles wat PSV en Eindhoven te bieden heeft en dat is meer dan een kampioenschap." Daarnaast was er echter ook de hoop dat de actie voor een extra stimulans zou zorgen. Voor de spelers, maar ook voor het publiek. "Het 'alles of niets' gevoel heerste toen al, we hadden het idee dat we aan 11 man niet genoeg hadden." In een machtige ambiance weet het publiek de spelers inderdaad extra power te geven. Jefferson Farfán beslist met 2 prachtige treffers de wedstrijd en de opluchting is in het hele stadion voelbaar. Missie geslaagd, maar de volgende drempel is wellicht nog een stuk groter.
FC Utrecht - PSV
Uiteraard is Remy erbij, als PSV in Utrecht tegen de plaatselijke FC moet spelen. "Op zich had ik goede moed. In theorie konden we zelfs kampioen worden die dag, en de wedstrijd tegen Twente leek toch een grote wederopstanding." Het tegendeel blijkt echter waar. Na afloop van de wedstrijd vangt Remy met zijn hoofd diep in zijn sjaal verborgen de aandacht van de camera's. Hoewel hij zijn betraande gezicht heeft bedekt, wordt hij door vrienden en bekenden direct op TV herkend. Toch vallen de reacties op bijvoorbeeld zijn werk mee. "Je verwacht dat je keihard wordt uitgelachen, maar mensen waren echt begaan met me. Zo erg was het blijkbaar. Natuurlijk was er wel een verdwaalde ajacied die me probeerde te zieken, maar ik kapte alles wat met voetbal te maken had ook direct af."
In de week naar de laatste competitiedag komt er van werken weinig terecht. "Ik had nergens zin in, was totaal lusteloos. Je probeert het van je af te zetten, maar het komt elke keer weer terug." Uit pure frustratie maakt de sfeergroep een aantal spandoeken. 'Wij zitten kapot, jullie ook?' bijvoorbeeld, en het nog sprekendere 'Bloed, zweet en tranen'. Maar ook: 'Geen gelul, 13-0'. Tegen beter weten in? "Eigenlijk wel. Ik had er totaal geen geloof in, helemaal niets. Alleen ergens een klein sprankje hoop, wat je altijd hebt, heel ver weg. Maar dat heb ik de hele week ontkend en weggestopt."
De laatste wedstrijd
Hoewel Remy huizenhoog opziet tegen de laatste wedstrijd tegen Vitesse, heeft hij geen moment getwijfeld of hij wel of niet zou gaan. "Thuisblijven was geen optie. Je bent er gewoon altijd bij, in goede en vooral in slechte tijden. Die gifbeker moest helemaal leeg." Toch heeft Remy voor iets van zelfbescherming gezorgd. Hij neemt zich voor om niet te zingen, om zich niet te laten gaan. "Als je gaat schreeuwen, betekent het dat je toch geloof hebt. En ik wilde mezelf niet voor de gek houden." Meerdere supporters van Lighttown Madness denken zo, er is zelfs nagedacht over het statement om tot minuut 19:13 gezamenlijk stil te blijven. Maar uiteindelijk staat iedereen vanaf de eerste seconde meteen weer achter het team. "Ongelofelijk vond ik dat."
Buiten het stadion heerste echt nog een rouwstemming. Maar in het stadion, dat ook gewoon weer vol zat, ging iedereen er meteen weer volledig voor. "Misschien straalden de spelers het uit, al toen ze het veld opkwamen. Het was echt een bijzonder gevoel." De spelers versterken de hartstocht door vanaf het eerste fluitsignaal vol passie op de aanval te spelen. Spelers en publiek gaan er samen vol voor. Na twee minuten valt Remy echter iets op in het stadion. "De trommel was onbemand. Ik vroeg eerst nog wie daar zou staan, maar rende er al snel zelf maar naar toe. En ik ben als een bezetene op dat ding gaan rammen. Zonder na te denken, als ik maar iedereen meekreeg."
Het verloop van de wedstrijd zorgt ook bij Remy natuurlijk voor de nodige chaotische taferelen. Zeker door de tussenstanden elders die worden doorgegeven, al dan niet verkeerd. "Gek werd ik ervan, ik heb alle standen gehoord. En ik had geen bekenden in mijn directe omgeving waarbij ik het kon verifiëren, doordat ik bij die trommel stond. Ik heb de wedstrijd in volledige eenzaamheid beleefd. Alle emoties stopte ik in die trommel, dat was mijn grote vriend op dat moment. Als ik niet aan het trommelen was hield ik de stokken gekruist voor me uit, biddend en het onheil afwendend tegelijkertijd."
Over de mogelijke scenario's heeft Remy voorafgaand aan de wedstrijd niet echt nagedacht. "Voor mij was er maar één scenario, het doemscenario dat Ajax het zou worden. AZ kampioen, daar had ik al vrede mee, zij duizend keer liever dan Ajax. En ik wist dat dat laatste zeker wel een mogelijkheid was. AZ was er nog niet, en Ajax won altijd makkelijk bij Willem II. Het zou extra zout zijn in een toch al grote gapende wond." Met dit in het achterhoofd leeft Remy in een constant dilemma. "Ik bleef mezelf maar inpeperen dat het niet kon, dat het niet mogelijk was. Dat het alleen maar erger kon. Ik ben eigenlijk nooit met AZ bezig geweest. Natuurlijk was het positief, een achterstand en een rode kaart, maar het bracht ook het absolute doemscenario weer dichterbij."
Emoties
"Ik werd echt uit elkaar getrokken van emoties." In de rust zoekt Remy zijn vrienden op, die exact hetzelfde denken. Het kan gewoon niet waar zijn. Een binnenkomend SMS zegt iets anders: 'Je staat er nu beter voor dan aan het begin van de wedstrijd'. Ajax staat op dat moment echter virtueel eerste. "Ik wist totaal niet meer wat ik ervan moest denken, maar ik ben weer met dezelfde letterlijke wanhoop bij de trommel gaan staan. Weer in mijn eentje, maar misschien was dat ook wel beter. Alles wat gezegd werd, maakte het alleen maar erger en zwaarder. Ik had bijna liever dat we gewoon dik zouden verliezen zodat ik weer een beetje normaal kon ademhalen. Bij wijze van spreken dan." De 3-1 valt voor zijn gevoel te laat. Bij de 4-1 komt langzaam het geloof toch weer naar boven, maar bij de afgekeurde 5-1 en de daaropvolgende goal in Tilburg wordt dat weer volledig de grond in geboord. Als vervolgens de goal van Cocu alsnog valt, komt bij Remy pas echt het gevoel naar boven dat het kampioenschap wel degelijk behaald kan gaan worden.
Radiootje
"Vanaf dat moment stond ik het mezelf ook echt toe om er in te geloven. En dat maakte het des te frustrerender. Al in de eerste helft had ik op de tribune uiteindelijk iemand met een radiootje ontdekt, en die bleef ik nu angstvallig in de gaten houden, terwijl ik ondertussen ook op die trommel bleef hengsten. Niemand op de tribune hield het meer. Er werd ook geen liedje afgemaakt. Het was alleen maar schreeuwen, kort, snel en hard. Massaal. Voor mijn gevoel duurde de wedstrijd nog veel te lang, zeker toen PSV een tandje terug schakelde. Op zich was ik het er wel mee eens, maar het was hemeltergend. En dat radiootje maar in de gaten houden. Vlak voor tijd kreeg Ajax een vrije trap, in de zestien. Met zijn vijven stonden we om de radioman heen, en puur aan zijn blik zagen we dat hij er niet in was gegaan. Echt, hartverscheurend spannend."
Omdat PSV duidelijk voor zekerheid heeft gekozen besluit Remy zijn vrienden op de tribune op te gaan zoeken. "De trommel was niet meer nodig. Wij hadden er alles aan gedaan, ons lot lag niet meer in Eindhoven." Zijn vrienden ontvangen hem met dezelfde verbijsterde en uitgeleefde gezichten als hij zelf ook moet hebben gehad. Niemand begrijpt wat er op dat moment daadwerkelijk aan het gebeuren is. PSV is afgelopen, en op verschillende plekken hoor je al gejuich, geschreeuw dat het elders ook voorbij is. "Maar ik wilde het zelf horen, ik geloofde het echt nog niet. Die eindeloos lange zoem uit de PSV speaker, en dan... 'Dames en heren, PSV is kampioen!' Ziek!"
"Vanaf dat moment is alles een roes. Ik heb iedereen omhelsd, geschreeuwd, mijn shirt uitgetrokken en gejankt van blijdschap. Nog nooit heb ik zoveel volwassen mensen bij elkaar zo geraakt gezien. Het was zo overemotioneel, tot in het diepst van mijn hart. Ik heb het beneden voor de tribune staan vieren, waarbij je steeds meer bekenden tegenkomt, betraand en intens gelukkig. Zelfs mensen die de wedstrijd noodgedwongen in de Aftrap hadden moeten volgen stonden opeens voor mijn neus. PSV had blijkbaar de poorten opengezet. Wat een feest, maar wat een club ook!"
"Het uitreiken van de schaal, de ererondes, ik heb het allemaal in een complete roes meegemaakt. Wij zijn zelf met onze groep tot op het allerlaatste moment in het stadion gebleven. Van vreugde, van uitputting, maar ook omdat we vanuit Lighttown Madness nog wat op moesten ruimen. Toen het stadion al bijna compleet leeg was gelopen kwam onze aanvoerder Phillip Cocu nog even in zijn eentje het veld op. Hij sprak nog even met wat mensen en maakte naar ons een veelbetekenend dankgebaar. Dat was wel even ultiem. En daar doe je het allemaal voor, de sfeeracties, het zingen, het altijd maar achter de ploeg blijven staan. Dat werd vandaag allemaal beloond."
"Vanaf dat moment was het alleen nog maar genieten..."
